Quodsi ne ipsarum quidem virtutum laus, in qua maxime ceterorum philosophorum exultat oratio, reperire exitum potest, nisi derigatur ad voluptatem.

Sed ut iis bonis erigimur, quae expectamus, sic laetamur iis, quae recordamur.

Non placet autem detracta voluptate aegritudinem statim consequi, nisi in voluptatis locum dolor forte successerit, at contra gaudere nosmet omittendis doloribus, etiamsi voluptas ea, quae sensum moveat, nulla successerit, eoque intellegi potest quanta voluptas sit non dolere.

Itaque non ob ea solum incommoda, quae eveniunt inprobis, fugiendam inprobitatem putamus, sed multo etiam magis, quod, cuius in animo versatur, numquam sinit eum respirare, numquam adquiescere.

Cras vel lorem. Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. Sunt autem, qui dicant foedus esse quoddam sapientium.

Leave a Reply